“Tijns leven is een slechte film. Hij was een jongen met heftige volwassen ervaringen”, gaat Raoel verder. Tijns vader vertrok op zijn achtste, en als tiener werd hij niet begrepen. Hulpinstellingen, dakloosheid. Geslagen, genaaid en bestolen, soms ook door ‘vrienden’.
“Desondanks had hij altijd vertrouwen. Hij lachte vaak met ons, had vertrouwen in een goede afloop. Hij leerde mensen kennen waar hij zich kon hechten, en waar hij goed contact mee kon houden. Hij lachte met pijn. Pijn uit zijn verleden, maar zijn lach was oprecht.”
“Nu komt het onvermijdelijke dat wij als vrienden moeten doen. Het valse beeld dat de afgelopen weken van hem geschetst werd; zijn naam moet gezuiverd worden”, vervolgt Raoel.
Gruwelijk, shockerend en zinloos
Tijn zou crimineel zijn, in de drugswereld zitten, een ripdeal zou hem fataal zijn geworden. Het kwetste nabestaanden diep. Nee, zijn maat was niet brandschoon, erkent Raoel. Straatarm stal Tijn wel eens eten en drinken, maar daar bleef het bij.
“Hij gaf niks om luxe. Op zijn laatste dag had hij nog steeds geen geld, maar dat vond hij niet erg, want hij had onderdak, hij had eten, hij had vrienden, hij had drinken.”
“Tijns dood is gruwelijk, shockerend en zinloos. Hij ontsnapte aan een zwaar leven en leek de weg omhoog te vinden. Alleen, zijn tunnel stortte in voordat hij het licht aan het eind bereikt had. Nogmaals: Tijns leven was een slechte film. Hij was een volwassen kind, dat nooit oud zal worden”, besluit Raoel.
Tekst loopt door onder de foto’s.
