Er was eens een klein kustdorpje, ingeklemd tussen aan de ene kant duinen en aan de andere kant zware industrie. Planologen hadden hun blik gericht op het ‘onbeduidende’ dorp, dat volgens hen een ideale locatie was voor een slibdepot. Het dorp kwam in verzet, liet zien wat je met slib kon doen en groeide uit tot een culturele broedplaats.
Het klinkt als een sprookje, maar in vogelvlucht is dit het echte verhaal van Wijk aan Zee. Dorpsfilosoof en voormalig café-eigenaar Bert Kisjes (85) herinnert het zich nog goed. “Men ziet over het hoofd dat je ergens een leven opbouwt. Die grote industrieën kennen alleen organisatie, geen samenleving. Dat moet je ze leren, en vertellen.”
